4. styrktar reglur um matvælastjórnun (reglugerð EC/1925/2006)
Í árslok 2006 tilkynnti Evrópusambandið reglugerð EC/1925/2006 um að bæta vítamínum, steinefnum eða öðrum efnum við matvæli. Reglugerð þessi hefur verið innleidd 1. júlí 2007. Slík matvæli sem sett voru á markað fyrir 1. júlí 2007 skulu uppfylla kröfur reglugerðarinnar í síðasta lagi 31. desember 2009.
Í reglugerðinni segir að styrkt matvæli innihaldi vítamín, steinefni og önnur efni með önnur næringar- og lífeðlisfræðileg áhrif en vítamín og steinefni, einkum hagnýtur matvæli úr jurtaríkinu. Styrktar matvælareglur miða að því að vernda hagsmuni neytenda, sameina mismunandi matvælareglur sem aðildarríkin innleiða og leyfa styrktum matvælum sem innihalda vítamín, steinefni eða önnur efni að dreifa frjálslega innan ESB.
Í reglugerðinni eru aðallega sett ný ákvæði um viðbót við vítamín og steinefni í matvælum, svo og önnur efni, þar á meðal plöntur. Ef efni getur haft skaðleg áhrif er nauðsynlegt að meta áhættu og aðferðir við áhættustjórnun.
5. Tilskipun um merkingu matvæla (Dir 2000/13/EC)
20. mars 2000, gaf Evrópuþingið og ráðið út Dir 2000/13/EC til að samræma lög aðildarríkjanna um merkingu, lýsingu og auglýsingar á matvælum sem seldar eru til neytenda.
Í tilskipuninni er kveðið á um að eftirfarandi upplýsingar skulu merktar: heiti matvæla, innihaldslista, magn tiltekinna innihaldsefna, hreint innihald, geymsluþol, sértæk geymslu- og notkunarskilyrði, nöfn og heimilisföng framleiðenda, umbúða og seljenda, upprunastaðar og allar nauðsynlegar notkunarleiðbeiningar, drykkir með áfengismagn meira en 1,2% á rúmmálseiningu verða að tilgreina sérstakan styrk áfengis.
Á sama tíma setja reglugerðirnar mjög strangar kröfur um áreiðanleika næringarupplýsinga á merkingum matvæla. Til merkingar sem krafist er í reglugerðum verða öll innihaldsefni að vera skráð í þyngdarröð. Að því er varðar næringar- og heilbrigðiskröfur skal fara eftir viðeigandi reglugerðum í reglugerð EC/1924/2006.
6. Reglur um hollustuhætti matvæla (reglugerð EC/852/2004)
Hinn 29. apríl 2004 gáfu Evrópuþingið og ráðið út reglugerð EC/852/2004, sem er endurskoðuð útgáfa af reglugerðum sem tengjast heilsu matvæla sem er að finna í tilskipun Evrópuráðsins 93/43/EBE. Tilgangurinn er að koma á alhliða og fullkomnu stefnukerfi sem nær til allra matvæla á hverjum sölustað.
Þessi reglugerð gildir um matvælafyrirtæki og er notuð til að tryggja hollustu og öryggi matvæla í öllu framleiðslu- og vinnsluferlinu frá frumvörum til endanlegra neytenda, en nær ekki til næringar, samsetningar og gæðamála í matvælum.
Samkvæmt reglugerðinni ættu matvælafyrirtæki (nema aðalframleiðslu) að samþykkja meginregluna Hazard Analysis Critical Control Point (HACCP) sem Codex Alimentarius leggur til (International Food Standard Code þróuð af Matvæla- og landbúnaðarstofnun Sameinuðu þjóðanna). Þess vegna hafa flestir kaupandi verksmiðjuútdráttar í ESB kröfur til kínverskra útdráttarfyrirtækja til að standast HACCP.
7. Hámarksmagn leifa nýrra landbúnaðar- og dýralyfja í matvælum og fóðri (reglugerð EC/396/2005)
Hinn 23. febrúar 2005, tilkynnti Evrópuþingið og ráðið reglugerð EB/396/2005, sem sameinaði lífrænt afgangsmörk manna og dýrafóðurs og setti sjálfgefið hámark. ESB krefst þess að allar ætar afurðir til manneldis eða dýra þurfi að uppfylla hámarksmagn leifa varnarefna og dýralyfja. Núverandi reglugerð er breytingin Reg EC/149/2008 frá 29. janúar 2008.
1) Matur af áhyggjum
Reglugerðin kveður skýrt á um hámarksmörk varnarefnaleifa í vissum matvælum og dýrafóðri, sem ná til allra matvæla sem neytt er af hvaða dýri sem er, þar með talið felld úr gildi tilskipun 90/642/EBE (vörur úr jurtauppruna). Þegar þessar vörur eru notaðar til gróðursetningar, prófa virka efnisins og til framleiðslu á matvælum, geta þær verið ótakmarkaðar.
2) Sjálfgefin mörk og sérstök mörk
Samkvæmt reglugerðum ESB eru hámarksmörk varnarefnaleifa í matvælum 0,01 mg/kg, sem eru sjálfgefin mörk. Fyrir matvæli þar sem engin skýr hámarksgildi leifa eru fyrir, eru vanskilamörk venjulega notuð sem staðall.
Í sumum sérstökum tilfellum má nota sérstök mörk fyrir matvæli, sem geta verið hærri en sjálfgefin mörk.
3) Viðbrögð við leifum á varnarefnaleifum
Í sumum sérstökum tilvikum, jafnvel þótt varan uppfylli ekki takmarkanir kröfur reglugerðarviðauka, ef varan hefur ekki óviðunandi áhættu, geta aðildarríkin samþykkt notkun vörunnar. Aðildarríkið verður tafarlaust að tilkynna framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, önnur aðildarríki og Matvælaöryggisstofnun Evrópu svo hægt sé að grípa til viðeigandi ráðstafana (eins og að setja tímabundin hámarksgildi leifa osfrv.) Eins fljótt og auðið er.
